De enige oplossing is leren leven

Ik heb mezelf lang gezien als twee verschillende vrouwen. Ik begreep er niets van. Hoe konden twee zo ongelofelijk verschillende vrouwen in mij leven? Ik raakte er steeds door verward. Wie was ik?

Aan de ene kant is er de vrouw die gezegend is met het opgroeien in een warm gezin.

Twee ouders een jongere zus en broer. Overvloed in liefde, lol, creativiteit en verbinding. Materieel is was er altijd wat ze nodig had. Ze is slim, betrokken, oprecht en werkt hard. Ze heeft diverse opleidingen gedaan en krijgt altijd weer mooie banen, kansen en opdrachten. Ze is vastberaden en zet neer wat ze wil neerzetten.  Ze is geduldig en wacht tot dat wat echt bij haar past voorbij komt. Dan springt ze in het diepe en gaat ze met hart en ziel voor haar nieuwe avontuur. Ze is opgevoed met een sterk geloof. Ze durft risico’s te nemen en haar eigen pad te volgen. Er zijn voor mensen, is de diepste roep van haar ziel. Inmiddels niet meer zonder er ook voor haar zelf te zijn. Moedig, dapper, uitgesproken, helder en krachtig zijn de woorden waarmee ze wordt beschreven.

Daarnaast de vrouw die veel verdriet met zich mee draagt. De vrouw die gepest, aangerand en mishandeld is.

Ze heeft twee keren in haar leven oprecht gedacht dat iemand een einde aan haar zou maken. Het heeft diepe impact gehad. Ze stond op.  De grond onder haar voeten viel opnieuw weg toen de wereld van haar man ineen stortte. Ze heeft veel los moeten laten om weer opnieuw te beginnen. Het is wat ze kent, opnieuw beginnen, je kracht inzetten om te bouwen. Niet krijgen wat je wil, het moeten doen met wat je krijgt. Ze heeft met meerdere mensen op het randje van leven en dood durven lopen. Ze durft met zowel dader als slachtoffer te lopen. Het heeft haar getekend. Er zijn periodes dat ze zich depressief, angstig en heel klein voelde. Ook zij is krachtig, steeds staat ze weer op en ze laat zich nooit stoppen. Ze heeft haar eigen grenzen en wensen leren kennen en heeft daar een nieuw leven op gebouwd. Tegelijk komt ze zichzelf, en nieuwe lagen van haar verdriet steeds weer tegen als ze een stap vooruit zet.

Er is geen keuze tussen deze twee vrouwen.

Ik heb wel geprobeerd een keuze af te dwingen. Een positieve mindset, affirmatie, healing. Ik heb geprobeerd het ene verhaal los te laten. De zwaarte, de pijn, het verdriet. Het is een deel van mezelf ontkennen. Ik was veilig in mijn eigen spiritualiteit maar voelde me angstig in contact met mensen. Ik kon mezelf overtuigen dat ik energetisch alles had opgelost maar kon niet goed functioneren in het dagelijks leven. Overleven, dat is wat ik kon. In dat donker, in het overleven, zaten prachtige talenten die ik heb, vastgeketend aan lastige emoties. Bevrijdde ik ze niet, was ik gedoemd om steeds weer dezelfde cirkels te doorleven. Weliswaar steeds een stukje verder maar steeds dezelfde kern.

Ik heb verschillende ‘gouden oplossingen’ geprobeerd.

EMDR, hypnose, healing. Het heeft ruimte geven. Ruimte voor verwerking. Niet óm het verhaal heen maar dóór het verhaal heen. Tegelijk heeft in één keer heel diep in het verhaal duiken om er voor eens en altijd klaar te zijn ook niet gewerkt. Er is zoveel te verwerken geweest en ik verloor mijn balans als ik alleen focuste op het verdriet verwerken. Er was dan enkel en alleen nog verdriet.

Mezelf accepteren en op mijn eigen manier leren leven was de enige oplossing.

Stappen vooruit zetten en gaande weg opruimen wat naar boven kwam. Accepteren dat heden, verleden en toekomst allemaal bij elkaar komen in het moment dat is. Bereid zijn om daar in aanwezig te zijn. Steeds weer. De emoties onder ogen komen, laten ontvouwen en loslaten. Dapper zijn, doorgaan. Het leven creëren dat echt bij je past. Ik voel me zo oprecht dankbaar voor alle mooie lessen die ik constant leerde.

Mijn leven is nu heel anders. Ik heb mijn eigen bedrijf, een fijne man, een hond en een leefstijl die helemaal bij me past. Ik bloei, voel me gelukkig en sta voor mezelf. Ik overwon mezelf. Je ziet het inmiddels aan mijn ogen en mijn lijf. Ik draag mezelf met trots. Op goede en op moeilijkere momenten. Mijn masker is af gevallen.

Ik heb me heel lang geschaamd voor mijn verhaal. Geschaamd voor het feit dat ik mijn leven maar niet op orde kon krijgen. Boos ben ik geweest. Boos op mezelf omdat ik de vrouw moest zijn die haar leven verprutste. Die altijd maar aan het verwerken was. Steeds weer faalde in mijn ogen. Niet voor elkaar kreeg wat anderen wel voor elkaar kregen. Dat huis dat op orde was, het gezin, het plaatje dat zo ‘gewoon’ is in deze wereld en vaak mijlen ver leek voor me.

Ik heb moeten accepteren dat mensen om me heen moeite hebben deze twee vrouwen in één vrouw te ontmoeten.

Hoe kan er zoveel kracht, moed, hoop, vertrouwen, humor en lichtheid zijn naast het diepe verdrietige verhaal dat ze meedraagt. Hoe kon het dat je haar het ene moment zag bloeien om haar later te treffen met een door verdriet getekend gezicht. Waarom moest ze steeds weer in zichzelf duiken? Waarom liet ze de zware woorden niet los en bevrijdde ze zichzelf niet? Kon ze niet gewoon doorgaan met haar leven? Kon ze zichzelf en haar leven niet gewoon even accepteren? Kan ze het allemaal zelf? Moet je haar redden? Wat moet je uberhaubt in de verbinding met haar?

Inmiddels heb ik me omringt met mensen die de tweeledigheid van mijn leven tot in de kern begrijpen.

Die zelf een leven leiden dat deze tweedeling heel goed kent. Die begrijpen hoe dun de grens tussen gezonde stress en de overlevingsmodus is. Tussen gezonde angst en blinde paniek. Tussen intens geluk en intense pijn. Mensen die zo dapper zijn zichzelf iedere dag aan te kijken, grenzen te verleggen. Hand in hand met hun verhaal creëren ze bijzondere levens. Contacten waarin in 2 dagen het vieren van het leven, rouwen en gewoon zijn allemaal aanwezig zijn. Contacten waarin ik mezelf ben. Of mensen die het wellicht niet begrijpen maar het respecteren, accepteren en meebewegen.

De enige keus die ik heb is mezelf zijn.

Deze twee vrouwen zijn mij. Ik ben beide vrouwen in één. Wil ik mezelf zijn is het accepteren dat ik soms kracht voel en soms diep verdriet. Accepteren dat zowel deze kracht en het verdriet aanwezig zijn in de lichte en leuke kant in mijn leven én in de donkere, verdrietige kant. In dat fijne gezin was ook niet alles perfect en ook daar lagen hier en daar zaden voor het verhaal dat ontvouwde.. In de verdrietige delen van mijn leven was ook niet alles pijnlijk en zwaar. Er waren zeker momenten van geluk, verbinding en vrijheid.

Beide kanten van mijn verhaal zijn oké.

Ze bepalen mijn pad. Een levenspad dat ik met niemand zou ruilen. Soms verlang ik stiekem even naar de lichtheid van mensen die nog relatief weinig mee hebben gemaakt. Ik zou mijn pad niet ruilen omdat het me mij maakt. Het heeft mijn talenten en mogelijkheden geslepen in prachtige diamanten. Mezelf zijn, het was mijn diepste wens. Mijn allergrootste avontuur. Het vroeg diepe moed en een dapper hart. Mezelf zijn betekende namelijk, alles accepteren wat er is.

Door mijn eigen pad te accepteren is er ruimte om aanwezig te zijn te zijn bij anderen.

Ik heb en ben de oplossing niet. Die bestaat namelijk niet. Het grootste geschenk dat ik uit mijn levensverhaal haal, is dat ik aanwezig durf te zijn in alles wat er is. Aanwezig in de pijn, de angst en de chaos. Ik haal heel snel de kern naar boven en help mensen anders naar zichzelf en hun leven te kijken. Ik leer mensen om zichzelf te accepteren met de scherpe contrasten in hun leven. De beperkingen waar ze mee te dealen hebben te omarmen. De enorme kracht en talenten bevrijden uit het verhaal. Steeds weer bij jezelf leren komen. Nieuwe vaardigheden ontwikkelen zodat jij je de veiligheid schept in jezelf om echt te durven leven. Sterker nog, durven leven vanuit wat jij diep van binnen voelt.

Mijn ervaring is dat de mensen waarmee ik werk vaak diepe missies kennen.  Een missie gebaseerd op diepe liefde. De missie van een lichtwerker die het donker als geen ander kent. Mensen infecteren met de liefde die in ieder moment, donker of licht, aanwezig is. Voorleven dat vrijheid in jezelf ligt. De wereld leren dat iedereen er mag zijn.

De boodschap van mijn hart?
Jij mag jezelf zijn met alles wat er is. The good, the bad, the ugly and the amazing!

Bevind jij je in het proces dat ik doorliep. Het omarmen en vrijgeven van je eigen levensverhaal? Het ontdekken wie je bent en jezelf toestaan dat te zijn? Loop je er in vast? Plan een consult in, ik help je graag verder op weg.

Deel dit bericht

Share on facebook
Facebook
Share on google
Google+
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on pinterest
Pinterest
Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Over deze blog

Margot Peters

Een heerlijk creatief hoofd & een enorme chaos. De kern van mijn leven. Jaren heen ben ik gaan zoeken. Het kan toch anders? Kan ik, met al mijn creativiteit niet een manier van leven vinden die me beter dient? Waarin ik enige kaders kan aanbrengen waardoor mijn creativiteit gerichter stroomt? Waarin rust, ontspanning en focus makkelijker stromen? Er enig overzicht in de zee van prachtige ideeen is? Tijd mijn grootste vriend is i.p.v. degene waar ik steeds tegen vecht. In mijn blogs deel ik met jou mijn zoektocht, mijn flaters en zeker ook mijn hacks en overwinnningen.

Volg Jouw Universum